Portretfoto Jantiene Berg
© Kom jij er uit

‘Doe niet alsof je het wel gaat redden’

Jantiene Berg nam 7 jaar geleden samen met haar compagnon hotel STROOM in Rotterdam over. Een waagstuk, maar het werd een succes. Eind mei 2020 was Stroom een van de eerste toonaangevende horecaondernemingen die failliet gingen door corona. De grote emoties zijn inmiddels achter de rug. Tegen collega-ondernemers: ‘Verschuil je niet achter een façade en wees eerlijk tegen jezelf.’

Portretfoto Jantiene Berg
©Kom jij er uit
Jantiene Berg

Jantiene: ‘Vanaf dag één van de lockdown hebben we alles geprobeerd. Maar als je 95 procent omzet verliest en de vastgoedeigenaar houdt vast aan het huurcontact, dan gaat het heel hard. Op elk couvert dat we verkochten, zouden we drieënhalve euro eigen geld moeten toeleggen om break-even te spelen. Dat gaat natuurlijk niet. We hadden ook alles zelf gefinancierd. Dat betekende dat we ook niet bij een bank konden aankloppen omdat we nog geen relatie hadden. Al sinds februari betaalden we onszelf als eigenaren geen salaris.’ 

Rust en twijfel

Als general manager van bekende hotels als Arena in Amsterdam en New York in Rotterdam, had Jantiene Berg haar sporen verdiend toen ze in 2013 haar grote droom waarmaakte. Samen met collega-hotellier Edwin van der Meijde nam ze urban boutique hotel STROOM over, gevestigd in de voormalige Elektriciteitscentrale op de Lloyd-pier in Rotterdam. Een bijzonder hotel met 21 kamers en suites, een restaurant, bar en zalen voor zakelijke en feestelijke activiteiten. Toen STROOM na zeven mooie jaren op 26 mei van dit jaar failliet ging, moesten er 20 medewerkers worden ontslagen.

Jantiene: ‘De drie weken voor het faillissement waren het zwaarst. Samen met het managementteam en je compagnon ben je heel intensief bezig die beslissing te nemen. Je hebt verdriet als je denkt aan de mensen die je naar huis gaat sturen – het is als het verliezen van familie. Je hebt gewoon echt een gebroken hart. Heb je de knoop eenmaal doorgehakt, dan voel je wel een soort rust. Maar er zijn daarna toch ook momenten dat de twijfel toeslaat: gaat/ging het wel echt zo slecht?’

Burn-out voorkomen

‘Uiteindelijk was het voor mij heel helder: beter nu door de zure appel heen bijten, een burn-out voorkomen en weer op krachten komen. Het heeft me een klap geld gekost en ik ben mijn pensioen kwijt. Maar het was ook een krachtige beslissing. En uiteindelijk zit ik nu met een bescheiden schuldpositie. Dat is ook wat waard.’ 

De eerste periode na het faillissement voelde ze zich eenzaam: ‘Veel avondjes rosé met vriendinnen en thuis in stilte de emoties de vrije loop laten.’  Inmiddels kan ze er met enige afstand naar kijken: ‘Ik voer weer kleine gesprekken, doe weer kleine dingen. Ik heb een paar recruiters gesproken en voor het eerst in mijn leven gesolliciteerd.’ 

Wiebelende krukje

Bevriende collega’s komen bij haar langs - ze woont rustig en mooi, middenin het Groene Hart. Dan luistert ze nauwkeurig en geeft ze goede raad: ‘Ik merk dat veel mensen vasthouden aan het idee dat het weer zal worden zoals het voor corona was. Dat is een illusie. Je moet uitgaan van de nieuwe realiteit en op basis daarvan jezelf opnieuw uitvinden en opnieuw beginnen. Stop je energie niet in zaken die je toch niet kunt veranderen. Houd geen façade op. Kijk in de spiegel en wees eerlijk.’ 

Ze ziet ondernemers die zich zo vereenzelvigen met hun bedrijf, dat ze door willen gaan tot het gaatje. ‘Begrijpelijk, maar niet doen! Pomp niet al je eigen geld in je bedrijf maar houd een buffer. Onderteken niet alles voor privé want je raakt ook je huis kwijt. Met andere woorden: knip die strop om je nek door en adem weer vrij. Stap af van dat wiebelende krukje en vind weer vaste grond onder je voeten.’ 

Ga in gesprek

Om dat te kunnen doen, zegt ze, is het ook belangrijk om goede mensen om je heen te hebben met wie je kunt praten: ‘Ga in gesprek. Ook met je schuldeisers. Met de gemeente. In mijn contacten met ambtenaren merk ik dat er veel goede wil is en de bereidheid om mee te denken. Tegelijkertijd hebben ambtenaren vaak vooral kennis van regelingen en weinig begrip van de praktijk.’ 

Blik vooruit

De afgelopen maanden waren, zegt ze, een aaneenschakeling van paniek, woede, eenzaamheid, opluchting en soms – paradoxaal genoeg – vakantiegevoel. In rustiger vaarwater nu, richt Jantiene weer de blik vooruit. ‘Ik ben nu continu bezig met het op poten zetten van de BV Jantiene Berg, zo voelt het. Mijn eerste afwijzing heb ik binnen. Dat is confronterend, maar het hoort er allemaal bij. Ik voel me als een speler die op de bank is gezet, en die niets liever wil dan weer het veld ingaan en meedoen en scoren. Juist nu het ertoe doet. Ik kom hier uiteindelijk sterker uit tevoorschijn. Ik verwacht dat ik in oktober weer aan de slag ben.’